iibf

Tam rekabet piyasalarındaki varsayımlardan biri de alıcı ve satıcıların piyasa hakkında tam bilgiye sahip olmasıdır. Tam bilgi en geniş şekliyle bugün ve gelecek hakkında da tam bilgi sahibi olunması anlamına gelmektedir. Ancak üretici ve tüketicilerin tam bilgiye sahip olduğu varsayımı genellikle tam olarak gerçekleşmemektedir. Çoğu kez üreticilerin ekonomik işleme konu olan mal veya hizmet hakkında tüketicilere göre daha geniş ve kapsamlı bilgiye sahiptir. "Bu nedenle alıcı ve satıcıların malın karakteristikleri hakkındaki bilgilerinin farklılığı, satıcıya pazar gücü sağlayarak piyasanın başarısızlığına neden olur. Bu süreçte, yeterli bilgiye sahip olmayan bir tüketici mal ve hizmetin tüketiminden sağlayacağı faydayı tam olarak bilemeyeceğinden mal için doğru bir değer biçmesi mümkün olmaz ve bu nedenle her iki tarafa fayda sağlayacak olan mübadele gerçekleşemez.

Tüketici organizasyonları , sivil toplum kuruluşları,ve yasal bazı düzenlemeler yoluyla bilgi yetersizliğini giderilmesi yönündeki faaliyetler piyasa başarısızlıklarını azaltıcı etkilerine rağmen tam olarak ortadan kaldırmaz. Bu nedenle bilgi yetersizliğinin olduğu piyasalarda devletin tüketiciyi düşük kaliteli mallara karşı korumaya yönelik standartlar oluşturması, üreticileri mal ve hizmetin özellikleri ve tüketimden doğabilecek riskler hakkında tüketiciyi bilgilendirmekle yükümlü kılması veya tüketicileri bilgilendirecek bağımsız enformasyon piyasalarının oluşumunu desteklemesi gereklidir. Böylesi durumlarda devletin müdahalesi bilgi akışkanlığını artıracağından piyasadaki belirsizliğin ortadan kalkmasına yardımcı olabilir. (Çakal,1996:9-10).

Bilgi açıklanması konusundaki yasal düzenlemeler karşı çıkanlar ise bunun gereksiz olduğunu; zira rekabetçi piyasanın, ilgili bilgiyi açıklama konusunda firmaları özendireceğini söylerler. Bunun yanı sıra tüketicilerin yasanın firmaları açıklamaya zorladıkları bilgilere çok da duyarlı olmadıkları, bunu uygulamakla görevli hükümetler ve hem de uymakla yükümlü olan firmalar için maliyet unsuru olduğunu ileri sürmektedirler. Buna karşın düzenlemeleri savunanlar, uygulanmasındaki güçlüklere rağmen faydalı olduklarını savunurlar. Bununla beraber devletin bilgi eksikliklerine çözüm bulma arayışı basit bir tüketici koruma önleminin ötesinde bir anlam taşır. Çoğu yönleri ile bilgi bir kamu malıdır. Bir fazla kişiye daha bilgi verme, diğerlerine verilen miktarı azaltmaz. Etkinliği sağlamak için bilgi ya bedava verilmeli ya da alınacak bedel sadece bilgiyi aktarmanın maliyeti olmalıdır. Özel piyasa tıpkı diğer kamu mallarında olduğu gibi çoğunlukla bilgiyi yetersiz arz eder (Stiglitz,1994:97).